Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



Informacje praktyczne dla polskiego eksportera - Indonezja

Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Redakcja MPiT | 2018-03-26 11:12:57
azja, indonezja, eksport, informacje praktyczne

Polscy przedsiębiorcy eksportują do Indonezji: maszyny i urządzenia mechaniczne i elektryczne, produkty przemysłu chemicznego (perfumy, kosmetyki), produkty rolno-spożywcze, w tym produkty mleczne (serwatka).

Informacje praktyczne

  • W Indonezji, podobnie jak w pozostałych państwach azjatyckich, ważne są osobiste kontakty, dlatego przy finalizowaniu umów należy liczyć się z częstymi podróżami ze względu na chęć wzajemnego poznania partnerów biznesowych.
  • Kultura Indonezji nie pozwala na wyrażanie słowa „nie” słownie, dlatego należy nauczyć się rozpoznawać intencje partnera za pomocą jego gestów i zachowania.
  • Firmy zagraniczne często korzystają z usług lokalnego pośrednika lub dystrybutora, który pomaga w kwestiach związanych z biurokracją oraz w skomplikowanych powiązaniach biznesowych.
  • Wszelkie spotkania z lokalnym partnerem biznesowym należy potwierdzać telefoniczne, za pomocą SMS lub drogą mailową. Dodatkowo należy pisemnie uzgodnić: miejsce spotkania z podaniem pełnego adresu, telefonów kontaktowych, osób odpowiedzialnych oraz w jakim języku odbędą się rozmowy. W trakcie spotkań zaleca się korzystanie z usług dobrego i lokalnego tłumacza. Mile widziane jest po spotkaniu, także tym o charakterze nieformalnym, przesłanie głównych punktów przyjętych ustaleń i podziękowań.
  • W przypadku kontaktów handlowych zwyczajowo stosowana jest forma zaproszeń na lunch lub kolację.
  • Czas w Indonezji jest „gumowy” (tzw. rubber time), dlatego spóźnienia są powszechnie spotykane i akceptowane.
  • Podczas spotkań biznesowych wręcza się lub wymienia prezenty.
  • Wizytówki wręczane podczas spotkań biznesowych należy przyjąć oburącz i przeczytać. Zagraniczni inwestorzy powinni wydrukować wizytówki w języku indonezyjskim. Na wizytówkach nie należy stosować pochyłej czcionki, gdyż jest ona nieczytelna dla Indonezyjczyków.
  • Istotna w promocji na rynku indonezyjskim oraz pozyskaniu kontaktów biznesowych jest obecność na branżowych imprezach wystawienniczych.
  • Wszystkie transakcje finansowe (gotówkowe i bezgotówkowe) na terenie Indonezji wykonywane przez osoby prywatne i podmioty gospodarcze muszą być przeprowadzane w walucie miejscowej, tj. rupii indonezyjskiej (IDR).
  • Nie zawsze należy ufać indonezyjskim firmom internetowym, ponieważ bardzo często są to fikcyjne przedsiębiorstwa pobierające pieniądze na nieistniejące konta bankowe.

 

Obowiązek wizowy

Od 2015 r. nie ma obowiązku posiadania wizy turystycznej jeśli pobyt w Indonezji trwa nie więcej niż 30 dni. Pobyt o charakterze turystycznym nie upoważnia do spotkań biznesowych oraz uczestnictwa w imprezach wystawienniczych. W tym celu należy nabyć, po przybyciu do Indonezji (na lotnisku) wizę „on arrival”, która jest ważna przez kolejne 30 dni od momentu jej otrzymania. O wizę można starać się również w Ambasadzie Indonezji w Warszawie.

 

 

Główne gałęzie gospodarki

 

  • energetyka
  • transport
  • przemysł

 

Bariery w dostępie do rynku indonezyjskiego

  • niestabilna sytuacja gospodarza: wysoka inflacja, zadłużenie państwa.
  • skomplikowane i długotrwałe procedury biznesowe.
  • stosowanie przez rząd praktyk protekcjonistycznych (m.in. w sektorze zbrojeniowym i eksporcie niektórych rud metali).
  • nieuznawanie międzynarodowych certyfikatów na niektóre produkty.
  • ograniczenia w zatrudnianiu cudzoziemców.
  • wymóg etykietowania w j. indonezyjskim produktów przed ich dostarczeniem do strefy celnej.
  • nakładanie podatku akcyzowego na produkty importowe oraz kontyngentów importowych.
  • korupcja.
  • słabo rozwinięta infrastruktura, która opóźnia dostawy produktów.

 

Perspektywiczne branże dla polskich eksporterów

  • Projekty infrastrukturalne związane z: budową oraz wyposażeniem portów i statków handlowych, modernizacją istniejących obiektów i jednostek pływających, przetwórstwem rybnym, projektami dostarczania energii elektrycznej. Perspektywiczność tych przedsięwzięć związana jest z morską doktryną prezydenta Joko Widodo, która zakłada m.in.: utrzymanie i dobre zarządzanie zasobami morskimi, rozwój rybołówstwa oraz infrastruktury morskiej i łączności (w tym: budowę autostrad morskich przy wybrzeżach wyspy Jawa i portów dalekomorskich, rozbudowę przemysłu stoczniowego i turystyki morskiej), rozwój dyplomacji morskiej w celu eliminacji zagrożeń wynikających z konfliktów terytorialnych, piractwa, nielegalnych połowów.
  • Sektor obronny oraz akcesoria dla wojska, policji i jednostek ratowniczych.
  • Maszyny i urządzenia wykorzystywane w wydobywaniu ropy i gazu, w tym sprzęt do drążenia i pogłębiania szybów, pompy, sprężarki, rury wiertnicze, wiertła, usługi geologiczne i geofizyczne, produkty i usługi specjalistyczne.
  • Urządzenia, chemikalia do filtracji i oczyszczania wody, kontroli jej jakości, neutralizacji ścieków, pompy, zawory, mierniki, kompleksowe rozwiązania dla gospodarki wodno-ściekowej, technologie i usługi dotyczące projektowania składowisk śmieci, sortowania, transportu, recyklingu, wytwarzania energii z odpadów.
  • Wyposażenie lotnisk, produkcja systemów transportu i sortowania bagaży, systemy ochrony, nawigacji, przeciw-pożarowe, w tym specjalistyczne auta, oprogramowanie, sprzęt i urządzenia wykorzystywane przy odprawie pasażerów i ładunków.
  • Części zamienne do samolotów i szkolenia pilotów.
  • Samoloty transportowe, treningowe, rolnicze, do gaszenia pożarów, ratownicze, śmigłowce oraz części zamienne, małe i średnie samoloty krótkiego i średniego zasięgu typu STOL (short take-off and landing) oraz śmigłowce do celów transportowych, medycznych, ratunkowych.
  • Kosmetyki i artykuły do higieny osobistej.
  • Produkty luksusowe.
  • Jachty i łodzie motorowe.
  • Maszyny i urządzenia dla przemysłu papierniczego, meblarskiego i tytoniowego.
  • Elektronika użytkowa (głównie smartfony, telewizory, komputery).
  • Sprzedaż internetowa. Najpopularniejsze serwisy to m.in. olx (aukcje), kaskus (forum, aukcje), blibli (zróżnicowany asortyment), tokopedia (aukcje, zróżnicowany asortyment), bukalapak (aukcje), bhinneka (sprzęt elektroniczny), zalora (ubrania), lazada (zróżnicowany asortyment), traveloka (bilety lotnicze, hotele), tiket (bilety lotnicze, hotele), ralali (sprzęt techniczny), firmy oferujące usługi transportowe i kurierskie: go-jek, grabtaxi, uber.
  • Artykuły spożywcze. Produkty, które mogą spotkać się z zainteresowaniem lokalnych klientów to m.in.: nabiał, w tym sery, jogurty, napoje na bazie mleka, produkty klasy premium (np. dżemy, konfitury, przetwory z owoców i warzyw), zdrowa żywność, jak również półprodukty, np.: mleko w proszku, kazeina, serwatka, zabielacze do napojów.
  • Sprzęt medyczny, wyposażenie szpitali, klinik, budowa szpitali, farmaceutyki.

 

Bariery w dostępie do rynku

Bariery taryfowe:

  • Towary wwożone na teren Indonezji podlegają przywozowym należnościom celnym i podatkom importowym.
  • Zwolnienia z podatków i ceł stosuje się w strefach wolnocłowych dla towarów, które będą wykorzystane do produkcji dóbr eksportowych.
  • Cła od importu wybranych towarów są niższe lub zerowe dla państw, z którymi Indonezja podpisała umowy o wolnym handlu (FTA) lub o partnerstwie gospodarczym (EPA).
  • Aktualną listę stawek celnych opartych na zharmonizowanym systemie klasyfikacji i oznakowania można znaleźć w wydawanej przez Urząd ds. Ceł i Akcyzy publikacji Buku Tarif Bea Masuk Indonesia.
  • W przypadku towarów pochodzących z UE, w tym z Polski, stawki celne nie podlegają obniżeniu.

 

Bariery pozataryfowe:

  • Od 2012 r. zakazany jest transport produktów pochodzenia roślinnego, w tym warzyw i owoców, poprzez główny port morski w Indonezji – Tanjung Priok w Dżakarcie, w tym porcie możliwa jest jedynie odprawa celna owoców i warzyw z państw, które podpisały z Indonezją umowę o tzw. mutual country agreement (country recognition agrément - obecnie jest to USA, Kanada, Australia i Nowa Zelandia). Wwóz na teren Indonezji tego typu produktów z pozostałych państw możliwy jest w porcie: Tanjung Perak (Jawa Wschodnia), Makassar (Sulawesi Południowe), Belawan (Północna Sumatra) oraz porcie lotniczym: Soekarno-Hatta (Dżakarta).
  • Certyfikaty krajowe – w Indonezji część towarów i usług przed wejściem do obrotu handlowego wymaga uzyskania certyfikatu Standar Nasional Indonesia (SNI) np. woda butelkowana, zabawki dla dzieci, mąka, kaski motocyklowe. Wymogom produkcyjnym podlega również część procesów produkcyjnych i wdrażanych systemów. Pełna lista produktów znajduje się na dedykowanej stronie internetowej.
  • Certyfikat Halal - instytucją odpowiedzialną za certyfikację Halal w Indonezji jest Indonezyjska Rada Ulemów – Majelis Ulama Indonesia. Do wydawania certyfikatów Halal na wybrane produkty firmom polskim na rynek indonezyjski upoważniony jest również Muzułmański Związek Religijny RP (MZR).
  • Country Approval. Długotrwała procedura dot. wystawienia certyfikatu akceptacji kraju pochodzenia, tzw. country approval - dokumentu niezbędnego do importu artykułów rolnych, w tym mięsa, owoców i warzyw, mleka.
  • Etykietowanie produktów przeznaczonych na rynek indonezyjski. Wszystkie lokalne i zagraniczne firmy, które produkują lub eksportują towary na rynek indonezyjski są zobowiązane umieścić na opakowaniach lub produktach etykiety w języku indonezyjskim (bahasa Indonesia). Dotyczy to również żywności i napojów. Przed rozpoczęciem importu danych produktów, ich importer musi przedstawić Ministerstwu Handlu przykład etykiety w j. indonezyjskim do zatwierdzenia. Ponadto w przypadku artykułów spożywczych, wymagane jest dodatkowo podanie: danych importera lub producenta, składu i wagi produktu, terminu produkcji, daty ważności, numeru rejestracyjnego dla importowanych produktów spożywczych nadanego przez Ministerstwo Zdrowia i wartości odżywczych a na produktach przetworzonych i gotowych do spożycia - informacji o zawartości tłuszczu, cukru, soli oraz ewentualnych zagrożeniach dla zdrowia po spożyciu danego produktu.
  • Biurokracja i korupcja.
  • Słabo rozwinięta infrastruktura.

 

Prowadzenie działalności gospodarczej w Indonezji

  • Jeśli inwestorzy zagraniczni są zainteresowani sprzedażą na terytorium Indonezji mogą wyznaczyć do tego agenta, dystrybutora lub założyć przedstawicielstwo.
  • Indonezyjska Rada Koordynacji Inwestycji (Badan Koordinasi Penanaman Modal Indonesia, BKPM) realizuje program National Single Window for Investment, którego głównym założeniem jest uproszczenie procedury rejestracji podmiotu gospodarczego oraz możliwość załatwienia większości formalności w jednym miejscu.
  • Poprzez system online można aplikować o jedenaście różnych typów licencji lub zezwoleń, w tym tych, które potrzebne są do rozpoczęcia działalności na terenie Indonezji lub jej zwiększenia.
  • Firmy, które posiadają status osoby prawnej na terenie Indonezji, są zobowiązane do przesłania wszystkich niezbędnych dokumentów założycielskich do tzw. elektronicznego Folderu Spółki w celu stworzenia bazy danych firm w ramach National Single Window for Investment BKPM. Od 1 grudnia 2014 r., BKPM One-Stop-Service nie przyjmuje wniosków o licencje i inne zezwolenia wydawane przez tę instytucję, jeśli firma nie przekazała wcześniej dokumentów założycielskich do Folderu Spółki. Wyjątkiem są numery identyfikacji dla importerów (API) oraz zezwolenia na pracę dla cudzoziemców.
  • W celu wprowadzenia większej transparentności Centrum OSS w zakresie uzyskiwania licencji, BKPM uruchomiła internetowy system monitorowania samego procesu, jak i zgodności z przyjętymi procedurami - Standard Operating Procedures (SOP). Wszelkie niezbędne instrukcje oraz złożenie aplikacji dostępne są przez następującą stronę internetową.
  • BKPM wprowadziła zachęty dla nowych inwestorów: trzygodzinną procedurę uzyskania dokumentów lub licencji niezbędnych do rozpoczęcia działalności gospodarczej w Indonezji oraz uproszczoną odprawę celną dla importowanych towarów niezbędnych do prowadzenia działalności produkcyjnej na terenie Indonezji. Nowe zachęty dostępne są dla podmiotów, które zobowiążą się do zainwestowania co najmniej 100 mld IDR i/lub stworzenia co najmniej tysiąca nowych miejsc pracy. Przedstawiciel inwestora zgłasza się do BKPM, gdzie po przedstawieniu dokumentów potwierdzających prawo do reprezentacji podmiotu (musi to być osoba posiadająca udziały w danej firmie) oraz plan biznesowy lub schemat procesu produkcyjnego, liczyć może na uzyskanie następujących dokumentów: licencja lub pozwolenie do rozpoczęcia inwestycji, akt ustanowienia spółki lub podmiotu gospodarczego, numer ewidencji podatkowej (NPWP), certyfikat rejestracji podmiotu gospodarczego (TDP), zatwierdzony plan zatrudnienia obcokrajowców (RPTKA), pozwolenie na pracę dla obcokrajowców (IMTA), numer identyfikacyjny importera (API-P), numer identyfikacji celnej (NIK), pismo o dostępności danej nieruchomości.

 

Lista Negatywnych Inwestycji / Daftar Negative Investasi

  • Lista Negatywnych Inwestycji klasyfikuje inwestycje na sektory:
    • zamknięte dla prywatnych podmiotów lokalnych i zagranicznych. Dotyczy to działów strategicznych, które pozostają pod całkowitą kontrolą państwa, np.: kontrola ruchu powietrznego, produkcja broni i materiałów niebezpiecznych, hazard.
    • otwarte po spełnieniu określonych warunków: zarezerwowane dla indonezyjskich mikro, małych i średnich przedsiębiorstw, sektory, w których określony jest maksymalny procent udziałów inwestora zagranicznego, sektory ograniczone lokalizacyjnie lub wymagające specjalnych zezwoleń.
    • w 100% otwarte dla inwestorów.
  • Pełny tekst rozporządzenia znaleźć można na stronie internetowej Indonezyjskiej Rady Koordynacji Inwestycji (BKPM).

 

Spółka zagraniczna (PT PMA - Perseroan Terbatas, Penanaman Modal Asing)

  • Forma prawna pozwalająca na działalność gospodarczą podmiotom zagranicznym.
  • Skrót PT - Perseroan Terbatas - oznacza spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, która może przybierać formę zamkniętą (Perseroan Tertutup) lub spółki akcyjnej (Perseroan Terbuka). Natomiast PMA - Penanaman Modal Asing, świadczy iż jest ona z kapitałem zagranicznym.
  • Status spółki zagranicznej jest taki sam jak indonezyjskiej.
  • Jej kapitał może być w 100% zagraniczny jeśli nie wynika inaczej z Negatywnej Listy Inwestycji. Minimalny kapitał zakładowy wynosi 10 mdl IDR.
  • Wartość aktywów określonych w planie inwestycyjnym może obejmować finansowanie państwa, nieruchomości, sprzęt biurowy i maszyny. 25% tej kwoty, musi być wniesione jako początkowy kapitał zakładowy. W celu sfinalizowania procesu założenia spółki, PT jest zobowiązana do przedstawienia potwierdzenia wniesienia wspomnianego kapitału. Biorąc pod uwagę, że spółki pochodzące z innego państwa nie mogą otworzyć rachunku bankowego w Indonezji, jedynym zapewnieniem jest poświadczenie przez notariusza, że inwestor posiada środki do realizacji założonego planu inwestycyjnego.
  • Przedsiębiorstwo powinno być założone przez co najmniej dwóch wspólników.
  • Spółka zagraniczna jest zobowiązana do posiadania przynajmniej jednego komisarza i jednego dyrektora.
  • Założenie spółki zagranicznej wymaga zgody i licencji Ministerstwa Handlu.

 

W celu założenia zagranicznego przedsiębiorstwa w Indonezji należy:

  • Złożyć aplikację do Ministerstwa Handlu o Principal License (Izin Prinsip).
  • Złożyć statut spółki poświadczony aktem notarialnym.
  • Przedłożyć akt notarialny Ministerstwu Sprawiedliwości i Praw Człowieka.
  • Dostarczyć list zaświadczający o miejscu zamieszkania wydawany przez organ administracji samorządowej (Surat Keterangan Domisili).
  • Uzyskać numer identyfikacji podatkowej (Nomor Pokok Wajib Pajak - NPWP). Założyciel spółki jest zobowiązany do przedłożenia wniosku o nadanie indonezyjskiego numeru identyfikacji podatkowej.
  • Uzyskać zaświadczenie o rejestracji firmy (Tanda Daftar Perusahaan - TDP) w oddziale Company Registry w Ministerstwie Handlu bądź regionalnym przedstawicielstwie.
  • Uzyskać licencję biznesową od odpowiedniego ministerstwa, którego przedmiotem zainteresowania jest sektor gospodarczy wnioskującego podmiotu.
  • Uzyskać Numer Identyfikacyjny Importera (API) - w przypadku spółki zajmującej się importem towarów.

Po spełnieniu wszystkich wymogów przedsiębiorca dostaje możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez kolejne trzy lata w przypadku firm produkcyjnych i roku w przypadku firm handlowych i usługowych oraz otrzymuje od Ministerstwa Handlu Principle Licence. Uzyskanie tej licencji daje możliwość otwarcia firmowego konta bankowego, zakupu aktywów, zatrudnienia pracowników miejscowych oraz prawo występowania o wizy pracownicze dla zagranicznych pracowników.

 

W trakcie pierwszego roku od założenia spółki zagranicznej należy złożyć wniosek do Ministerstwa Handlu o przyznanie Licencji Biznesowej na czas nieokreślony (Izin Usaha Tetap – IUT). W tym celu należy poświadczyć wykonanie przynajmniej w 80% planu inwestycyjnego. IUT pozwala przedsiębiorcy zagranicznemu uzyskiwać kolejne licencje, jak chociażby licencję importową (API) czy budowlaną. Stwarza ona również możliwość zatrudniania ekspertów spoza Indonezji.

 

Każda spółka zagraniczna jest zobligowana do raportowania swojej aktywności inwestycyjnej poprzez przedłożenie Raportu z aktywności inwestycyjnej (LKPM). Raport ten powinien być przedstawiany Radzie Koordynacji Inwestycji co trzy miesiące w przypadku gdy nie dokonano jeszcze rejestracji spółki. Po uzyskaniu przez spółkę pełnej podmiotowości i zdolności do czynności prawnych wymóg raportowania dotyczy okresów sześciomiesięcznych. Celem przedkładania LKPM jest ułatwienie Ministerstwu Handlu bieżącej kontroli poziomu inwestycji zagranicznych oraz umożliwienie jej udzielenia niezbędnej pomocy przedsiębiorcom spoza Indonezji.

 

Założenie przedsiębiorstwa trudniącego się importem lub eksportem

Zagraniczni importerzy muszą przejść przez proces rejestracji jak każda spółka zagraniczna. Różnice polegają na tym, iż zagraniczna firma trudniąca się importem towarów z zagranicy przy aplikacji o Principle License musi dołączyć dokumentację związaną z lokalizacją magazynu, a przy aplikowaniu o Licencję Biznesową na czas nieokreślony (IUT) - umowę z właścicielem powierzchni magazynowej. W celu rozpoczęcia działalności zagraniczne przedsiębiorstwo importowe musi wnioskować o następujące dokumenty:

  • Licencję Biznesową na czas nieokreślony (IUT).
  • Ogólną Licencję Importową (API).
  • List rekomendacyjny z Ministerstwa Sprawiedliwości i Praw Człowieka.
  • zgodę Ministerstwa Handlu.
  • zgodę z Narodowej Agencji ds. kontroli Leków i Artykułów Spożywczych (BPOM) - pod pewnymi warunkami.

Importer może mieć tylko jeden numer identyfikacyjny: API-U (importer ogólny) lub API-P (importer - producent). Importerzy ogólni z licencją API-U mogą importować dobra tylko z jednej z dwudziestu jeden grup towarowych określonych w lokalnym systemie klasyfikacji towarów (Sistem Klasifikasi Barang). API-P udzielana jest tylko podmiotom, które prowadzą działalność produkcyjną na terenie Indonezji. Pozwala ona na import dóbr kapitałowych, surowców, półproduktów wykorzystywanych w procesie produkcyjnym. Importowane dobra nie mogą być odsprzedawane lub przekazywane podmiotom trzecim. Import bez posiadania Numeru Identyfikacyjnego Importera może odbywać się wyłącznie za zgodą Ministerstwa Handlu i tylko w przypadkach nieregularnego importu dóbr na własne potrzeby.

 

Importer musi uzyskać

  • Numer Identyfikacyjny Importera (Importer Identification Number, Angka Pengenal Impor - API), którego ważność trwa 5 lat. Występują dwie kategorie API:
    • API-P (Producer Importer Identification Number - Angka Pengenal Impor Produsen), przeznaczony dla importujących na własne potrzeby produkcyjne. W przypadku API-P rozróżniane są także trzy podkategorie:
      • API-P dla porozumień o podziale produkcji, wydawany przez Dyrektoriat Generalny ds. Handlu Zagranicznego (Indonesian Directorate General of Foreign Trade);
      • API-P dla zagranicznych i lokalnych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, wydawany przez BKPM;
      • API-P dla innych celów, wydawany przez Ministerstwo Handlu bądź komórkę regionalną.
    • API-U (General Importer Identification Number – Angka Pengenal Impor Umum), przeznaczony dla importujących towary dla celów handlowych. Wydawany jest przez Ministerstwo Handlu bądź jego komórkę regionalną.
  • Identyfikacyjny Numer Celny (Customs Identification Number/ Nomor Pengenal Importir Khusu – NIK). Obowiązkowy numer personalny wykorzystywany do rejestru prowadzonego przez Dyrektoriat Generalny ds. Cła (Directorate General of Customs/ Direktorat Jenderal Bea Cukai - DJBC), który monitoruje przestrzeganie obowiązków celnych. NIK uzyskuje się za pośrednictwem DGCE (Directorate General of Customs & Excise) i jest on ważny dopóki nie uchyli go organ wydający.
  • Specjalny Numer Identyfikacyjny Importera (Special Importer Identification Number, Nomor Pengenal Importir Khusu - NPIK). Wymagany jest w przypadku podmiotów importujących określoną grupę produktów. W kategorii tej mieszczą się głównie artykuły spożywcze (ryż, kukurydza, cukier, soja) oraz inne towary (elektronika, zabawki, obuwie czy tekstylia).
  • Numer Zarejestrowanego Importera (The Registred Importer Number/Importir Terdaftar Produk Tertentu - ITPT). Jest on wymagany dla osób oraz firm importujących takie dobra, jak elektronika, zabawki, obuwie, odzież, artykuły spożywcze, kosmetyki oraz również tradycyjne i ziołowe produkty lecznicze.
  • Zezwolenie na Import Używanych Dóbr Kapitałowych (Import Approval for Used Capital Goods/ Persetujuan Impor Barang Modal Non Baru). Zezwolenie wydawane jest przez Ministerstwo Handlu i jest obligatoryjne dla importujących dobra kapitałowe przez jego bezpośrednich, późniejszych użytkowników, firmy odnawiające oraz dostawców sprzętu szpitalnego.
  • Company Master Number (Nomor Induk Perusahaan - NIPE). Numer NIPE jest niezbędny by uzyskać prawo do wyłączenia bądź zwrotu podatku celnego, VAT-u oraz podatku od sprzedaży towarów luksusowych.

 

Przedstawicielstwo zagraniczne

Procedura zakładania przedstawicielstwa jest krótsza niż w przypadku firmy zagranicznej i umożliwia działalność w sektorach ograniczonych Listą Negatywnych Inwestycji (DNI). W przypadku przedstawicielstwa nie ma wymaganej liczby udziałowców. Przedstawicielstwo może również wystąpić o pozwolenia na pobyt (KITAS) dla zagranicznej kadry kierowniczej. Licencja wydawana jest na trzy lata z możliwością dwukrotnego przedłużenia, każdorazowo o rok.

Rodzaje przedstawicielstw:

  • Przedstawicielstwo Zagraniczne (Kantor Perwakilan Perusahaan Asing, KPPA) może reprezentować jedną lub więcej zagranicznych firm w takich działaniach, jak:
    • obsługa interesów spółki lub spółek na terenie Indonezji,
    • wykonywanie formalności związanych z zakładaniem przedsiębiorstwa zagranicznego.

KPPA ogranicza się do nadzorowania i koordynacji. Nie może przeprowadzać transakcji (wystawiać faktur) lub zarządzać przedsiębiorstwem. Licencja wydawana jest na trzy lata z możliwością dwukrotnego przedłużenia, każdorazowo o rok.

  • Zagraniczne Przedstawicielstwo Handlowe (Perwakilan Perusahaan Perdagangan Asing, KP3A), może działać jako agent sprzedawcy, producenta lub kupującego. Jest uprawnione do następujących czynności:
    • wprowadzanie i promocja nowych produktów jednej lub więcej firm zagranicznych na rynku lokalnym,
    • badania rynku i nadzór sprzedaży produktów firmy zagranicznej na rynku lokalnym,
    • badania rynku dot. możliwości zakupu towarów na rynku lokalnym potrzebnych spółce zagranicznej.

Zagraniczne przedstawicielstwo handlowe nie może być zaangażowane w działalność handlową lub transakcje sprzedaży lub jakiekolwiek inne procedury z tym związane. Tymczasowa licencja wydawana jest na rok, przedłużona na trzy lata i przedłużana na kolejne lata.

  • Przedstawicielstwo Firmy Budowlanej (Perwakilan Badan Usaha Jasa Konstruksi Asing, BUJKA). Spółki zagraniczne z branży budowlanej, które chcą otworzyć przedstawicielstwo na terenie Indonezji są zobligowane do uzyskania licencji wydawanej przez urząd centralny. Podmioty z licencją BUJKA mogą świadczyć na terenie Indonezji usługi budowlane, jednak muszą współpracować z lokalną firmą budowlaną w formie PT, z licencją BUJKA, sklasyfikowaną wg prawa indonezyjskiego, jako duże przedsiębiorstwo. Licencja wydawana jest na trzy lata i może być przedłużana.

 

Alternatywne wejścia na rynek indonezyjski

Zagraniczni przedsiębiorcy mogą działać na rynku indonezyjskim również za pomocą

  • dystrybutorów (działających na własną rękę w kwestiach marketingu i sprzedaży dóbr i usług przedsiębiorcy zagranicznego),
  • lub pośredników (spełniających funkcję pośredniczenia pomiędzy przedsiębiorcą zagranicznym a podmiotem trzecim).

W tym przypadku wymagany jest Certyfikat Rejestracyjny (STP) Ministerstwa Handlu, który jest ważny maksymalnie dwa lata.

 

Innym sposobem na prowadzenie działalności gospodarczej w Indonezji jest joint venture, którym nazywany jest podmiot stworzony przez przynajmniej dwa inne podmioty gospodarcze w celu realizacji określonego zadania lub prowadzenia konkretnej działalności. Wnoszący wspólny kapitał zakładowy dzielą między sobą wszelakie koszty i zyski. Dla zawarcia spółki typu joint venture niezbędna jest pisemna umowa zobowiązujących się stron, która powinna zawierać następujące elementy:

  • Prawo właściwe dla umowy (czyli prawo danego państwa, wskazane przez podmioty regulujące postanowienia umowy);
  • Klauzula dotycząca możliwości zmiany postanowień w umowie;
  • Kwestie dotyczące przeniesienia udziałów i kontroli nad spółką;
  • Opis procedur decyzyjnych, zobowiązań stron, liczba kierujących spółką, jak i spraw odnośnie mianowania ich przez zakładających;
  • Kwestie związane z dywidendą oraz procentowym udziałem wspólników;
  • Poufność w odniesieniu do tzw. know-how;
  • Klauzula arbitrażowa;
  • Warunki wypowiedzenia umowy, odstąpienie od postanowień zawartych w art. 1266 i art. 1267 Indonezyjskiego Kodeksu Cywilnego.

Na terytorium Indonezji zagraniczni inwestorzy mogą również skorzystać z formy franczyzy. W tym celu należy uzyskać certyfikat rejestracyjny (Surat Tanda Pandaftaran Waralaba – STPW) Ministerstwa Handlu. Zainteresowane podmioty muszą korzystać przynajmniej w 80% z komponentów lokalnych w przypadku wykorzystywania surowców, sprzętu potrzebnego do prowadzenia działalności oraz do produkcji towarów. Ustanowione są również limity dotyczące liczby punktów sprzedaży. Instytucją pomocną w kwestiach wejścia na rynek indonezyjski jest Steering Committee for Franchises and Licenses (WALI).

 

Podatki

  • Organem odpowiedzialnym za kwestie podatkowe jest Dyrektoriat Generalny ds. Podatków podległy Ministerstwu Finansów (Direktorat Jenderal Pajak, Kementerian Keuangan).
  • Pomiędzy Rządem RP i Rządem RI obowiązuje umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 06.10.1992 r.

 

VAT

  • VAT jest pobierany na każdym etapie łańcucha produkcji i dystrybucji. Jego podstawowa stawka wynosi 10%. Wybrane produkty i usługi zwolnione są z VAT.
  • Podatek ten stosuje się do dóbr niematerialnych (w tym licencyjnych) oraz praktycznie wszystkich usług świadczonych poza Indonezją dla firm indonezyjskich. VAT stosuje się również do wszystkich wyrobów, wytwarzanych lokalnie lub importowanych.
  • Jeśli firma posiada jeden lub więcej oddziałów znajdujących się w różnych jurysdykcjach urzędu skarbowego może złożyć wniosek o centralizację płatności i składania deklaracji podatku VAT.
  • Począwszy od 1 lipca 2016 r. podmioty gospodarcze zarejestrowane jako płatnicy VAT muszą przygotowywać faktury VAT za pomocą nowego systemu elektronicznego „e-Faktur”.

 

Podatek od nieruchomości

  • Podatek od nieruchomości jest opłacany raz w roku od gruntów, budynków i budowli stałych. Stawka wynosi zazwyczaj nie więcej niż 0,3% wartości nieruchomości. Wyższe stawki mają zastosowanie w przypadku wybranych osiedli mieszkaniowych o dużej wartości. Ponadto obowiązuje 5% podatek od nabycia nieruchomości, której wartość przewyższa 60 mln IDR.

 

Podatek od luksusu

  • Wybrane towary konsumpcyjne, całkowicie przetworzone, „które nie są niezbędne do zapewnienia podstawowych potrzeb życiowych”, oprócz VAT, obłożone są podatkiem od luksusu (Pajak Penjualan atas Barang Mewah, PPnBM), którego wysokość waha się od 20 do 75%.

 

Opłaty skarbowe

  • Opłata skarbowa w wysokości od 3 do 6 tysięcy IDR naliczana jest przy transakcjach finansowych.

 

Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT)

  •  Podatkiem CIT objęte są:
    • podmioty utworzone na podstawie prawa indonezyjskiego i mające swoją siedzibę na terenie Indonezji.
    • podmioty utworzone na podstawie prawa innego niż indonezyjskie, mające siedzibę na terenie kraju trzeciego, które uzyskują przychody z działalności na rynku indonezyjskim.
  • Stawka podatku wynosi 25%.
  • Prawo do 5% zniżki wysokości podatku mają spółki, których co najmniej 40% udziałów notowanych jest na indonezyjskiej giełdzie.
  • Do zmniejszenia podatku uprawnione są też małe i średnie firmy miejscowe, których przychód nie przekracza 50 mld IDR rocznie. Maksymalna kwota podlegająca zredukowanemu opodatkowaniu (w tym przypadku 50% stawki podstawowej), do której stosuje się zniżkę wynosi 4,8 mld IDR. Przedsiębiorstwo o przychodach nie przekraczających 4,8 mld IDR w danym roku podatkowym podlega zredukowanej stawce CIT w wysokości 1%.
  • Oddziały indonezyjskie firm zagranicznych obłożone są, oprócz CIT, 20% podatkiem od dochodów uzyskanych na terenie Indonezji (po odjęciu kwoty podatku dochodowego). Z dodatkowego obciążenia zwolnione są oddziały, które zarobione pieniądze zainwestują ponownie w Indonezji.
  • Podatnicy działający w wybranych sektorach, tj. np.: budownictwo, transport, płacą podatek dochodowy uzależniony od ich przychodów.
  • Większość wydatków poniesionych w związku z osiągnięciem dochodu z działalności gospodarczej podlega odliczeniu, w tym wynagrodzenia, opłaty, odsetki, koszty wynajmu, tantiemy, koszty podróży, złe długi (z pewnymi zastrzeżeniami), składki ubezpieczeniowe, koszty i opłaty administracyjne, amortyzacja, straty operacyjne, składki na fundusze społeczno-emerytalne. Pozycje niepodlegające odliczeniu obejmują wypłatę dywidend, niezatwierdzone fundusze rezerwowe, świadczenia dodatkowe, darowizny na cele charytatywne i sam podatek dochodowy.

 

Podatki od wynagrodzeń pracowników

  • Pracodawca jest odpowiedzialny za obliczenie, potrącenie i odprowadzenie podatku należnego od wynagrodzeń pracowników. Zeznanie podatkowe za ostatni rok kalendarzowy dla wszystkich pracowników musi być złożone nie później niż do 31 marca następnego roku.
  • Pracodawca ma obowiązek bezpośrednio odprowadzić: 3% do 6% wynagrodzenia dla systemu opieki zdrowotnej, 3,7% na ubezpieczenia emerytalne, 0,24% do 1,74% na fundusz wypadkowy i 0,3% na fundusz wypłacany w przypadku śmierci.

 

Prowadzenie ksiąg rachunkowych

  • Według kodeksu spółek handlowych dokumenty księgowe muszą być przechowywane na terenie Indonezji przez 30 lat. Księgi rachunkowe są zwykle prowadzone w IDR, w języku indonezyjskim. Po zatwierdzeniu przez Dyrekcję Generalną ds. Podatków (DGT), księgi mogą być prowadzone w USD, w j. angielskim. DGT ustala również kurs wymiany dla księgowych i podatkowych płatności raz w tygodniu.

 

Podatek dochodowy od osób fizycznych

  • Podatkiem objęte są osoby:
    • mieszkające w Indonezji na stałe,
    • przebywające w Indonezji ponad 183 dni w ciągu 12 miesięcy.
  • Stosowany jest progresywny system podatku dochodowego od osób fizycznych. Skala podatkowa przewiduje następujące stawki opodatkowania:
  • 5% - do 50 mln rupii indonezyjskich,
  • 15% - powyżej 50 mln do 250 mln rupii indonezyjskich,
  • 25% - powyżej 250 mln do 500 mln rupii indonezyjskich,
  • 30% - powyżej 500 mln rupii indonezyjskich.

 

Zachęty dla inwestorów zagranicznych

Zachęty fiskalne

  • Redukcja przychodu objętego podatkiem dochodowym maksymalnie o 30% zainwestowanej kwoty rozłożona na okres 6 lat (5% rocznie), przy założeniu, że zainwestowane aktywa nie zostaną przekazane podmiotowi trzeciemu w ciągu 6 lat od rozpoczęcia działalności inwestycji.
  • Przyspieszenie amortyzacji księgowej.
  • Możliwość przeniesienia strat podatkowych z ubiegłych lat na następne okresy rozliczeniowe, w następujących przypadkach (we wszystkich przypadkach o rok):
    • nowa inwestycja realizowana jest w specjalnej strefie ekonomicznej,
    • firma zatrudnia co najmniej pięciuset pracowników lokalnych pięć lat z rzędu,
    • nowa inwestycja wiąże się z poniesieniem przez firmę wydatków na infrastrukturę gospodarczą i społeczną w wysokości co najmniej 10 mld IDR,
    • koszty badań i rozwoju w celu usprawnienia produktu lub wydajności produkcji wyniosą co najmniej 5% wartości inwestycji w ciągu 5 lat,
    • użycie surowców i półproduktów lokalnych do wytwarzania produktów finalnych wynosi co najmniej 70% w okresie od roku do 4 lat.
  • 10%-redukcja podatku od dywidend wypłacanych udziałowcom zagranicznym.
  • Zwolnienie/redukcja/odroczenie cła od importu dóbr kapitałowych, urządzeń, materiałów, części zamiennych.

23 sektory, dla których możliwe jest zastosowanie powyższych ulg podatkowych na terenie całej Indonezji to m.in.: hodowla krów i owiec, leśnictwo, energia geotermalna, przemysł: górniczy, spożywczy, tekstylny, papierniczy, rafineryjny, chemiczny, produkcja: sztucznego jedwabiu, gumy, ceramiki, silników elektrycznych, generatorów i transformatorów, urządzeń elektronicznych i multimedialnych, środków transportu lądowego, produkcja i naprawa jednostek pływających, hutnictwo żelaza i stali, innych metali nieżelaznych.

  • Możliwe jest uzyskanie ulg w przypadku inwestycji w poniższych sektorach realizowanych w wybranych regionach. Są to: produkcja nasion, owoców i warzyw, przetwórstwo spożywcze, wyroby ze skóry, produkcja opakowań, produkcja wyrobów z tworzyw sztucznych, przemysł cementowy, produkcja baterii litowych, produkcja i naprawa jednostek pływających, przemysł meblarski, rybołówstwo i przetwarzanie owoców morza.

 

„Wakacje podatkowe”

  • Indonezja posiada system wakacji podatkowych dla nowych inwestycji krajowych lub zagranicznych w określonych (pionierskich) sektorach gospodarki. System przewiduje korzystne opodatkowanie dla projektów produkcyjnych w sektorach priorytetowych (tj. metali nieszlachetnych, rafinacji ropy naftowej/przemysłu petrochemicznego, produkcji maszyn, energii odnawialnej i urządzeń telekomunikacyjnych) i w obszarach odległych. Zachęty podatkowe są następujące:
    • Zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych przez okres od pięciu do dziesięciu lat od momentu rozpoczęcia produkcji handlowej;
    • Dwuletnie, 50-procentowe zmniejszenie zobowiązań z tytułu podatku dochodowego po zakończeniu okresu wakacji podatkowych;
    • Wydłużenie okresu zwolnienia lub zmniejszenia podatku dochodowego od osób prawnych, w zależności od konkurencyjności i strategicznej wartości branży.
  • W celu zakwalifikowania, spółka musi spełnić następujące wymogi:
    • Zainwestować przynajmniej bilion IDR (około 117 milionów USD) w zakwalifikowane pionierskie sektory gospodarki;
    • Wpłacić w depozyt przynajmniej 10% całkowitej inwestycji w indonezyjskim banku, który nie może zostać wycofany przed przystąpieniem spółki do realizacji planu inwestycyjnego;
    • Być nowym podatnikiem posiadającym status indonezyjskiej jednostki prawnej (jednakże istniejący inwestorzy, działający krócej niż 12 miesięcy również mogą zakwalifikować się do wakacji podatkowych).

 

Specjalne strefy ekonomiczne (SSE) i strefy wolnego handlu.

  • Wśród udogodnień dla zagranicznych firm działających w SSE znajdują się m.in.:
    • zmniejszenie podatku od nieruchomości,
    • odroczenie przywozowych należności celnych,
    • zwolnienie z akcyzy dóbr wykorzystywanych do produkcji,
    • zwolnienie z podatku VAT i podatku od sprzedaży dóbr luksusowych,
    • zwolnienie z podatku dochodowego od importu,
    • zwolnienie lub obniżka podatków regionalnych,
    • ułatwienia przy rozpoczynaniu działalności gospodarczej.
  • Ogólny termin SSE obejmuje szeroki zakres typów stref ekonomicznych, które różnią się w zależności od realizowanych zadań w ramach danej strefy. Należą do nich Strefy Wolnego Handlu (SWH), Strefy Przetwórstwa Wywozowego (SPW), Strefy Wolnocłowe (SW), Strefy Przemysłowe (SP) i wolne porty.
  • Aktualnie w Indonezji funkcjonują cztery strefy wolnego handlu. Trzy z nich zlokalizowane są w prowincji Wyspy Riau, w tym największa na wyspie Batam (dwie pozostałe ulokowane są na wyspach Bintan i Karimun). Położenie geograficzne wyspy, znajdującej się w odległości 20 km od Singapuru miało istotny wpływ na jej dynamiczny rozwój, w tym napływ kapitału zagranicznego. Działające dwa wydzielone parki przemysłowe skupiły inwestorów zagranicznych z wielu krajów, głównie Singapuru, Malezji, Australii, Chin, Włoch, Austrii, Szwajcarii, Anglii, Hongkongu, Tajwanu oraz z tzw. rajów podatkowych. Batam może stanowić istotne zainteresowanie dla inwestorów z Polski, zwłaszcza w sektorze elektroniki, przemysłu stoczniowego, modernizacji portów, maszyn i urządzeń, wyrobów ze stali i żelaza, produktów chemicznych, plastiku, części samochodowych, przetwórstwa rybnego, budowy i napraw statków, handlu, w tym składów wolnocłowych. Władze gwarantują również stosowne zachęty inwestycyjne oraz inne formy wsparcia dla bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Czwarta strefa wolnego handlu - Sabang, znajduje się w prowincji Aceh, na wyspie Weh.

 

System zamówień publicznych w Indonezji

Firmy zagraniczne mogą uczestniczyć w przetargach jedynie z wyznaczonym partnerem krajowym (możliwe jest samodzielne uczestniczenie w przetargu firmy zagranicznej, jednak tylko w przypadku, jeśli nie istnieje na rynku firma lokalna, która posiada możliwość dostarczenia objętych przetargiem produktów lub usług). Firmy zagraniczne mogą uczestniczyć w przetargach, których wartość przewyższa określony próg:

  • 100 miliardów IDR (ok. 7,6 mln USD) w przypadku robót budowlanych,
  • 20 miliardów IDR (ok. 1,52 mln USD) w przypadku dóbr i usług (z pominięciem usług konsultingowych),
  • 10 miliardów IDR (ok. 760 tys. USD) w przypadku usług konsultingowych.

W przypadku przetargów rządowych, istnieje obowiązek skorzystania z oferty tych uczestników przetargów, którzy oferują dobra lub usługi wykonane na rynku krajowym, w co najmniej 40%.

 

Ogłoszenia o przetargach umieszczane są na stronach internetowych z zamówieniami publicznymi poszczególnych instytucji rządowych. Pełna lista instytucji znajduje się na portalu.

 

Instytucje, które organizują przetargi na największe kwoty to m.in.:

Dokumentacja techniczna w ramach poszczególnych przetargów dostępna jest dla firm indonezyjskich (i ich zagranicznych partnerów), które dokonały rejestracji w indonezyjskim systemie „Procurement System portal (SPSE)” (rejestracja przez Internet oraz weryfikacja dokumentów w danym biurze LPSE).

 

Zatrudnianie obcokrajowców

  • Zatrudnienie cudzoziemców dozwolone jest tylko w przypadku, kiedy na dane stanowisko nie można znaleźć pracownika lokalnego. Jednocześnie, musi być zorganizowane szkolenie, które pozwoli na zastąpienie cudzoziemca Indonezyjczykiem. Z reguły, nie ma problemów z zatrudnieniem cudzoziemców na stanowiska techniczne i kierownicze, jednak istnieją ograniczenia dot. wykonywania czynności kadrowych.
  • Obcokrajowcy dzielą się na cztery klasy: specjaliści, menedżerowie, kierownicy oraz technicy i operatorzy. Zezwolenia na pracę są wymagane dla wszystkich czterech klas.
  • Podmiot zatrudniający obcokrajowca musi posiadać formę osoby prawnej. Możliwości zatrudniania specjalistów z zagranicy nie ma spółka cywilna (persekutan perdata), komandytowa i tzw. usaha dagang.
  • Pracownicy, w tym także obcokrajowcy, muszą posiadać określone kwalifikacje. Muszą być one potwierdzone odpowiednimi certyfikatami bądź pięcioletnim stażem na danym stanowisku.
  • Przyjmowanie aplikacji wraz z obsługą procesu legalizacji zatrudnienia obcokrajowca, odbywa się za pośrednictwem Ministry Manpower and Transmigration.
  • Pracownik zagraniczny zobowiązany jest złożyć pisemną deklarację, iż będzie dzielił się swoim doświadczeniem i umiejętnościami z innymi pracownikami, będącymi obywatelami Indonezji.
  • Pracodawca może zatrudnić potencjalnego pracownika z zagranicy na maksymalnie jednym stanowisku w tym samym przedsiębiorstwie. Zakazane jest zatrudnienie pracownika zagranicznego, w przypadku gdy jest on już zatrudniony przez innego pracodawcę. Wyjątek stanowi pozycja dyrektora i komisarza.
  • Wniosek o wizę pracowniczą oraz zezwolenie na pracę należy składać drogą online.
  • W celu zatrudnienia obcokrajowców, firma musi przedłożyć plan dot. zatrudnienia, tzw. RPTKA (Rencana Penempatan Tenaga Kerja Asing), tj. Plan Wykorzystywania Obcej Siły Roboczej, Indonezyjskiej Radzie Koordynacji Inwestycji (BKPM) (spółka z udziałem zagranicznym) lub Ministry Manpower and Transmigration – (MSRT) (firma lokalna). Dokument powinien zawierać wszystkie stanowiska, na których w okresie jednego roku, zostaną zatrudnieni obcokrajowcy, wymagania, plany szkoleniowe dla indonezyjskich pracowników.
  • W momencie kiedy RPTKA jest oficjalnie zatwierdzony, przedsiębiorstwo występuje do ww. instytucji o pozwolenie na pracę dla konkretnych osób - tzw. IMTA (Izin Mempekerjakan Tenaga Kerja Asing). Po pozytywnym rozpatrzeniu danej sprawy wydawana jest zatwierdzona rekomendacja TA-01. Zatrudnienie cudzoziemca wiąże się również z obowiązkiem opłaty rocznej, którą pracodawca uiszcza na rzecz Ministry Manpower and Transmigration w wysokości 1200 USD (płatność z góry).
  • Kolejnym etapem jest uzyskanie przez przyszłych pracowników VITAS - Visa Izin Tinggal Terbatas tj. wizy tymczasowej, która wydawana jest przez Ambasadę Indonezji w danym kraju. Wjazd na teren Indonezji na wizie VITAS musi być zgłoszony oficjalnie do Urzędu Imigracyjnego RI w ciągu 7 dni od daty przekroczenia granicy. VITAS uprawnia do ubiegania się o tymczasowe zezwolenie na pobyt tzw. KITAS - Kartu Izin Tinggal Terbatas, wydawany maksymalnie na okres 1 roku. O KITAS występują również małżonek oraz dzieci zatrudnionego obcokrajowca. Po minimum 3-letnim pobycie na terenie Indonezji z użyciem KITAS, obcokrajowiec może ubiegać się o stałe zezwolenie na pobyt, tzw. KITAP - Kartu Izin Tinggal Tetap, wydawane po raz pierwszy na 5 lat.
  • Warto zaznaczyć, iż IMTA wydawane jest danej firmie a nie pracownikowi zagranicznemu. W przypadku zmiany pracodawcy, cała procedura musi być powtórzona.

 

Przepisy dotyczące nieruchomości

Najważniejszymi przepisami z punktu widzenia zagranicznego inwestora są:

 

Right of Exploitation (Hak Guna Usaha) - przepis umożliwiający wykorzystanie ziemi do uprawy roślin lub hodowli zwierząt. Prawo to posiadają inwestorzy zagraniczni, którzy zarejestrowali swoją działalność gospodarczą na terenie Indonezji w formie inwestycji zagranicznej (PMA). Prawo to umożliwia wykorzystanie gruntu, jako zabezpieczenia lub zastawu pod kredyt inwestycyjny. Ostatnie zmiany prawne pozwalają na wydanie aktu umożliwiającego wykorzystanie ziemi do uprawy roślin lub hodowli zwierząt przez okres 35 lat z możliwością przedłużenia o kolejne 25 lat, jeśli ziemia użytkowana jest w sposób zgodny z zakładanym planem zaakceptowanym przez odpowiednie władze lokalne. Po okresie 60 lat istnieje możliwość kolejnego wydłużenia ważności dokumentu.

 

Building Rights Title (Hak Guna Bangunan) - przepis umożliwiający budowę i wykorzystanie budynków. Prawo to zarezerwowane jest dla PMA. Dokument ważny jest przez okres 30 lat. Istnieje możliwość przedłużenia go o kolejne 20 lat i więcej, przy spełnieniu aktualnie obowiązujących przepisów i przy założeniu, że ziemia użytkowana jest w sposób zgodny z zakładanym planem zaakceptowanym przez odpowiednie władze lokalne.

 

Right to Rent (Hak Sewa) - przepis umożliwiający najem nieruchomości przez cudzoziemców i firmy z udziałem zagranicznym do celów prywatnych i komercyjnych. Prawo nie ogranicza długości najmu. Potencjalni nabywcy gruntów powinni skontaktować się z odpowiednimi władzami lokalnymi, w celu sprawdzenia ewentualnego planu zagospodarowania terenu, na którym znajduje się interesująca ich działka.

 

Cudzoziemcy mają prawo nabycia nieruchomości w celach mieszkaniowych, jeśli cudzoziemiec jest „opłacalny dla rozwoju Indonezji” i posiada prawo nieograniczonego zamieszkania na terenie Indonezji lub posiada prawo czasowego pobytu na terenie Indonezji.

 

Sposoby weryfikacji indonezyjskiego partnera biznesowego

W trakcie nawiązywania współpracy z indonezyjskim partnerem gospodarczym należy poprosić o skan dokumentów potwierdzających rejestrację firmy:

  • Numer identyfikacji podatkowej, tzw. NPWP (Nomor Pokok Wajib Pajak),
  • Licencja do prowadzenia działalności handlowej, tzw. SIUP (Surat Izin Usaha Perdagangan).

Po ich uzyskaniu istnieje możliwość skierowania zapytania do właściwych organów lokalnych, które je wydają, z prośbą o ich weryfikację. Stanowi to podstawowy sposób, bezkosztowego sprawdzenia firmy indonezyjskiej, jednak nie gwarantuje jej solidności.

 

Ponadto usługi weryfikacji podmiotów gospodarczych w Indonezji świadczą:

PT. CAPRICORN Indonesia Consult Inc.

Jl. Salemba Tengah No. 66 A

Jakarta 10440

Indonesia

tel.: +(6221) 3101081, 3144660, 3147433

fax: +(6221) 3101505

e-mail: devi@cic.co.id; cic@cic.co.id

Koszt podstawowych usług jest uzależniony od zakresu żądanych informacji i ich dostępności i waha się od 135 do 150 USD netto. Minimalny czas oczekiwania wynosi jeden tydzień. Firma PT Capricorn zajmuje się także opracowywaniem informacji sektorowych i branżowych.

 

PT. DATA CONSULT

Maya Indah Building

Jl. Kramat Raya No. 5 L

Jakarta 10450

Indonesia

tel.: +(6221) 3904711

fax: +(6221) 3901877

e-mail: info@datacon.co.id; datacon@idola.net.id

Minimalny koszt uzyskania informacji o danych firmy wynosi 125 USD netto. Minimalny czas oczekiwania - tydzień. Firma także wykonuje opracowania sektorowe, badania rynkowe oraz zestawienia potencjalnych klientów lub dostawców.

 

Polski Klub Biznesu w Dżakarcie

Polski Klub Biznesu oferuje wsparcie i pomoc w nawiązywaniu kontaktów handlowych pomiędzy podmiotami gospodarczymi z Polski i Indonezji, poszukiwaniu partnerów, jak również poprzez inne formy np. seminaria lub okresowe spotkania z innymi klubami biznesu krajów reprezentowanych na terenie Dżakarty. Zadaniem klubu jest nawiązywanie współpracy z indonezyjskimi branżowymi izbami gospodarczymi oraz firmami eksport-import. Będąc członkiem Polish Business Club istnieje możliwość otrzymywania informacji dotyczących jego działalności, a także uzyskania pomocy w nawiązaniu kontaktów handlowych z indonezyjskimi firmami. Więcej informacji na stronie internetowej Klubu oraz pod adresem mailowym info@polclub.biz.

***

Informacje pochodzą z Indonezja. Informator gospodarczy dla polskich eksporterów i inwestorów 2016, Wydział Promocji Handlu i Inwestycji Ambasady RP w Dżakarcie, 2016.